Een kijkje in het werk van de klinisch verloskundige

Wanneer de wekker om half zes gaat, zou ik me graag nog een keer omdraaien. Vandaag heb ik een dagdienst en na een frisse douche en ontbijt stap ik in de auto richting Heerenveen. Onderweg denk ik vast aan de dag die komen gaat, vandaag wordt Sophie ingeleid. Sinds 34 weken zwangerschap is ze in het ziekenhuis onder controle, omdat haar bloeddruk opliep. Met medicatie is de bloeddruk de afgelopen weken goed gebleven, maar nu ze in de uitgerekende periode is gekomen zijn we samen tot conclusie gekomen dat het nu tijd is dat de bevalling ingeleid gaat worden. Sophie kwam de laatste weken vaak op de poli voor extra bloeddruk controles, we hebben elkaar hier meerdere malen gezien, wat het extra leuk maakt om haar vandaag te kunnen begeleiden bij haar bevalling. In een van de controles hebben we ook uitgebreid haar bevalplan besproken, waarin Sophie haar wensen en verwachtingen voor de bevalling had opgeschreven.

Na een kop koffie en de overdracht van mijn collega van de nachtdienst maak ik kennis met de zwangeren op de verloskamers. Zo ook bij Jeroen en Sophie, we kennen elkaar natuurlijk al, waardoor er meteen een ongedwongen en gezellige sfeer hangt. Gistermiddag is ze opgenomen voor de inleiding, vanochtend was er voldoende ontsluiting en kon mijn collega haar vliezen breken. De weeënopwekkers zijn ondertussen ook gestart. Aan het gezicht van Jeroen is af te lezen dat hij het ontzettend spannend vindt. We bespreken kort nog even de wensen uit het bevalplan en spreken ook af wanneer het nodig is om weer een inwendig onderzoek te verrichten.

Terwijl Sophie haar weeën steeds sterker worden loop ik visite bij de kraamvrouwen op de afdeling, gelukkig kunnen de meesten vandaag samen met hun baby naar huis. Van de verpleegkundige die ook voor Jeroen en Sophie zorgt begrijp ik dat Sophie het zwaarder krijgt, de weeën worden pittiger, maar onder de douche kan ze deze goed opvangen. Wanneer ik even om de hoek kom kijken, zie ik een geconcentreerde Sophie die flinke weeën weg moet zuchten. ‘ Jolien, ik vind het nu wel heel pittig, is dit al een moment voor de ruggenprik?’. Tijdens het bespreken van het bevalplan hebben we ook de pijnstillingsmogelijkheden besproken, Sophie wilde graag een ruggenprik wanneer ze dit aan zou geven. Na alle informatie nogmaals besproken te hebben, over de voor en nadelen van de ruggenprik, komen we met z’n drieën tot de conclusie dat dit op dit moment de beste keuze is. Ik bel de anesthesist en deze kan gelukkig snel komen. Een half uur later ligt er een hele andere Sophie in bed, de grapjes zijn er weer!

Twee uur later word ik gebeld door de verpleegkundige, Sophie heeft persdrang! Aangekomen op de verloskamer tref ik weer een hele andere Sophie aan, de weeën zijn volop terug en ik zie aan haar dat ze persdrang heeft, dat is vlot gegaan. Nadat een inwendig onderzoek de volledige ontsluiting heeft bevestigd, mag Sophie gaan persen. Wat een oerkracht hebben vrouwen toch in deze fase van de baring, daar blijf ik me toch steeds over verbazen. Na 30 minuten persen wordt er prachtig zuchtend een hoofdje geboren, waarna Jeroen dochter Elin bij Sophie op de buik legt, precies zoals zij het graag wilden. Tranen van geluk bij beide, wat een prachtige bevalling! Nadat de placenta ook compleet geboren is en blijkt dat er geen hechtingen nodig zijn is het tijd voor beschuit met muisjes. Ik verwerk alle administratie van deze bevalling en zie nog enkele consulten op de afdeling. Om half vier komt mijn collega van de late dienst, draag ik alle zwangeren en kraamvrouwen aan haar over en rond ik zelf mijn administratie van die dag nog af.

Direct na de dagdienst loop ik door naar het VSV, het maandelijkse overleg met de 1e lijns verloskundigen, kraamzorg, gynaecologen, klinisch verloskundigen, kinderartsen en verpleegkundigen. Altijd fijn om hierbij aanwezig te zijn en de andere collega’s te treffen, met elkaar te overleggen, discussiëren en beslissingen te nemen.
Rond zeven uur is het afgelopen en loop ik nog even terug naar de afdeling, nog even langs kamer 7 waar Jeroen, Sophie en Elin liggen. Morgen ben ik vrij en als alles goed gaat, verwacht ik dat ze morgen naar huis gaan. We kletsen nog even na over de bevalling, regelen vast een nacontrole afspraak op de poli voor over zes weken, en dan laat ik een glunderende papa en mama achter.
Met een glimlach op mijn gezicht rijd ik naar huis en kijk naar de ondergaande zon, wat was dit een prachtige dag!

Jolien