Geluk(t)

Het is maandagochtend en voordat mijn spreekuur begint, schenk ik even een kop thee in voor mijzelf. Op het labeltje van mijn theezakje lees ik: “Heb jij wel eens heel veel geluk gehad?” Mijn gedachten dwalen af naar het moment dat ik de envelop van de Verloskunde Academie openmaakte: ja ik mag starten met de opleiding tot verloskundige! Vier jaar heb ik gereserveerd om mijn wens uit te laten komen: zwangeren en hun partners begeleiden in een van de meest belangrijke momenten in hun leven. Omdat verloskunde een beroep is wat je voor een groot deel in de praktijk moet leren, doe ik stages op veel verschillende plekken. Halverwege de opleiding mag ik mijn stage doen bij De Vlinder. Tijdens deze stage is er een klik: wat een fijne aanstaande collega’s. Bovendien spreekt de manier van werken me enorm aan: tijd en persoonlijke aandacht voor de zwangeren. Heerlijk om alle tijd te hebben voor een kraamvisite en na te kunnen praten over de bevalling.

Twee jaar later doe ik mijn eindstage ook bij De Vlinder en doe ik met begeleiding van mijn collega’s mijn laatste bevallingen als student. En daar komt het geluksmomentje aan: zij vragen me of ik De Vlinder wil blijven ondersteunen! Wat een geluk: in kan meteen aan de slag en ook nog eens in mijn woonplaats!

Op 11 juli 2010 is het dan zover: mijn eerste dienst als verloskundige is begonnen. Het voelt een beetje als het eerste ritje na het behalen van mijn rijbewijs: niemand die over mijn schouder meekijkt, maar tegelijkertijd de gezonde spanning voor het zelfstandig mogen werken. Het is de dag van de WK-finale waarin het Nederlands elftal die avond tegen Spanje zal spelen. Ik bedenk me hoe het zal zijn voor een aanstaande vader als zijn vrouw op deze avond weeën zal krijgen. Ik herinner me een vader die met een overduidelijke blik de verloskamers op kwam lopen met zijn vrouw in de weeën tijdens een EK-wedstrijd: dit lag niet in zijn planning. Ik heb eigenlijk maar één doel voor vanavond: ik heb mijn auto met verlosspullen startklaar en heb een tophumeur voor de eerste bevalling die komen gaat! Met de telefoon op tafel, naast de hapjes, kijk ik samen met een aantal vrienden naar de WK-finale.

Ongeveer een half uur na het eerste fluitsignaal gaat de telefoon. Mijn hart maakt een sprongetje: werk aan de winkel! Het is een kersverse vader die zojuist het navelklemmetje van hun kindje in de luier heeft gevonden. Hij wil even bij mij informeren of het normaal is dat het nu bij het naveltje van de baby nog een beetje bloedt. Zijn stem klinkt ongerust en hoewel ik denk dat het niets ernstigs is, besluit ik even naar hen toe te rijden. Bij hen thuis aangekomen, zie ik dat ook zij de wedstrijd aan het volgen zijn en de vader laat me weten dat het nog altijd 0-0 is. Samen kijken we naar het naveltje van hun kindje en gelukkig ziet alles er normaal uit. Tevreden rijd ik terug naar huis en onderweg bedenk ik me hoe fijn het is om deze ouders gerust te hebben kunnen stellen. Thuis aangekomen, wil ik natuurlijk graag delen dat ik mijn eerste bezoek als verloskundige heb gedaan, maar krijg er geen speld tussen bij de mensen die op de bank naar de tv staren. Over de uitslag van de wedstrijd hoef ik niets te schrijven, maar over een bevalling helaas ook niet: alle kinderen bleven keurig op hun plek!

Ruim een week later is het dan eindelijk zover en mag ik na een zeer snelle bevalling een mooi Fries meisje, Famke, op de buik van haar moeder leggen. Heerlijk is het om zelf alle beslissingen te mogen maken en de begeleiding te kunnen geven. Een gevoel van euforie komt over me heen: dit is echt het mooiste beroep van de wereld!


Martine